przy kraterach
Powierzchnia i mulista zwietrzelina przy kraterach (oba zjawiska interpretowane jako wynik topnienia lodu są wszechobecne w szerokościach powyżej 30° dokładnie tam, gdzie jak to wynika z modeli teoretycznych powinny istnieć nagromadzenia lodu. W obecnych warunkach podpowierzchniowy lód nie może stopnieć, ale wiele wskazuje na to, że marsjański klimat bardzo się zmieniał. Spowodowane to było, podobnie jak epoki lodowcowe na Ziemi, kolebaniem się osi obrotu planety. Oś Marsa bywała nachylona pod kątem 60° do płaszczyzny orbity, co sprawiało, że obszary podbiegunowe, obecnie najchłodniejsze, były gorętsze. W zależności od pory roku, położenia i własności gleby lód mógł wówczas topnieć. Skrajne nachylenie mogło nawet uruchamiać samonapędzający się efekt cieplarniany. Zwolennikom koncepcji marsjańskich bakterii taka idea.